Home   |  Travel Advisors   |  Blog   |  Contact   |  LOGIN

FacebookTwitter

KELDERS VAN VIÑA TONDONIA

Spaans

Contact the writer >>> View all articles >>>

Het begon allemaal in Frankrijk waar in het eind van de negentiende eeuw een onooglijk insect met de keurige Latijnse naam phylloxera zo’n beetje de hele wijnbouw heeft kunnen vernietigen door van de wortels van de wijnstok zijn hoofdmaaltijd te maken en waardoor vrijwel alle wijnstokken het loodje legden.


Van Bordeaux tot Bourgogne en van de Loire tot aan de Provence. Overal heerste chaos en niemand wist hoe het verder moest. Maar het was dan ook Frankrijk geweest, dat in z’n onschuld de druifluis vanuit Amerika via de kades van Bordeaux aan land had geholpen. De geïmporteerde druivenstokken vanuit de andere kant van de oceaan hadden altijd al vol gezeten met die insecten, maar die waren door de ellenlange zeereis allang overleden als het schip een Franse haven binnenliep. Maar zoals wel vaker vertoond brengt de vermeende vooruitgang vaak de ondergang.

En zo ook in dit geval. Snelle stoomschepen halveerden de reistijd, de druifluis kon overleven en vrat na het uitstappen vrolijk om zich heen. Toen bleek, dat er niets meer aan te doen was, werden alle wijngaarden, waarvan de wortels waren aangetast, massaal gerooid en verbrand. Hierna werden de wijngaarden ontsmet en er werd herplant met wijnstokken, die resistent waren tegen het insect. Dat wil zeggen, het waren klassieke soorten, geënt op resistente Amerikaanse wortelstokken.

En dit gebeurt tot op de dag van vandaag nog steeds, samen met experimenten met hybride wijnstokken, waar allerlei ‘fout’ DNA is uitgekweekt en waarvan de phylloxera niets meer moet hebben.Maar zover waren ze toen dus nog niet en aangezien enten een hoop tijd kost en een nieuwe wijngaard pas na een jaar of acht een beetje oogst geeft, kon er dus de eerstvolgende jaren geen druppel wijn gemaakt worden.

En zoals gebruikelijk is de één zijn dood de ander zijn brood en zo profiteerde de Spaanse wijnbouw van deze voor hen welkome natuurramp. Franse wijnmakers vertrokken naar het noorden van Spanje om hun kennis met de bodega’s te delen om een zo Frans mogelijk product te laten imiteren. Dit zou dan worden vervoerd naar Bordeaux en van daaruit worden gebotteld. Mooi Frans etiketje erop, iedereen blij.

Het is gek hoe het in de wereld kan lopen. Een voorval ergens op aarde kan grote gevolgen hebben aan de andere kant van de wereld. Dat is in deze snelle tijden niet zo verwonderlijk, maar het is eigenlijk nooit anders geweest. Zo ook met de glorieuze wijnbouw in het noorden van Spanje en met name in Rioja Alta.

En op dat moment begon de successtory van Don Rafael López de Heredia y Landeta, een gedistingeerde Spanjaard met muisgrijze baard. Immer gekleed met lange zwarte jas en bolhoed maakte hij van zijn hobby een echt beroep en begon in Haro, strategisch gelegen aan de Ebro, aan zijn ultieme uitdaging: het produceren van de beste wijn van de Rioja Alto. Het resultaat was meer dan bevredigend en even later begon de export naar Frankrijk. De gistings- en andere keldertechnieken verbeterden ongeveer per dag, een groot aantal bodega’s deden hem na en de totale bedrijfstak van de hele streek stoomde in rap tempo door tot de moderne wijnbouw van nu.

Met als kleine schaduwperiode het legendarische Franco-tijdperk, waarin Spanje even in een isolement werd gebracht en er geen fles wijn het land meer verliet. Maar er werd lustig door geproduceerd en dat is één van de oorzaken van de gigantische voorraden in de talloze ondergrondse kelders, die in het pikkedonker en bedolven onder het spinrag, ongeduldig liggen te wachten op het piepende gekras van de kurkentrekker.Don Rafael dus. Met veel gevoel voor public relations bedacht hij een voor die tijd een futuristisch pand met veel toeters en bellen en construeerde ondergrondse kelders met een oppervlakte van zesduizend vierkante meter en waar de temperatuur constant bleef. Ook investeerde hij in een eigen kuiperij, omdat hij de rotsvaste overtuiging had dat iedere schakel in het proces de zwakste kon zijn.

En dan kun je het maar beter zelf in de hand hebben.Haro werd, mede door de inzet van deze gepassioneerde gentleman een stad met internationale allure, waar menigeen op af kwam en waar casino’s hoogtijdagen vierden. Iedereen verdiende zich suf, iedereen at, dronk en gokte en als ultiem staaltje van modernisme werd Haro de eerste stad in Spanje die zich elektrische straatverlichting kon veroorloven. Inmiddels zijn de casino’s verleden tijd, de straatverlichting is gebleven en iedereen werkt gewoon hard aan het enige echte product waar de Rioja supertrots op kan zijn, en dat is wijn.Viña Tondonia is sinds 1877 van een éénmanszaak uitgegroeid tot een familiebedrijf waar Don Rafael’s kinds kinderen met eenzelfde passie zijn levenswerk voortzetten.

En nu is het met familiebedrijven meestal het geval, dat deze er het allerbeste uithalen wat er inzit. Zo ook de familie López de Heredia. Sinds de onlangs overleden vader Pedro zijn het op dit moment zijn zoon Julio César met diens twee zussen Mercedes en María José, die de zaak runnen en het is een van de weinige particuliere bedrijven die de Denominación de Origen Calificada Rioja kwalificatie heeft. Dit komt omdat er, met hier en daar een eigentijdse aanpassing, nog exact zo gewerkt wordt als de oude Don vroeger dicteerde.

Zo worden de druiven tros per tros handmatig geplukt. Er komt geen machine aan te pas. Er wordt geperst door gevlochten matten, de esterillas, de gisting in grote eiken vaten van Amerikaans, Spaans, Frans en Joegoslavisch hout wordt van minuut tot minuut in de gaten gehouden en de oudering gebeurt op Amerikaans eiken vaten uit eigen vatenmakerij. Dan is er nog de wettelijke flesrijping, die hier bij de familie zonder uitzondering zes maanden duurt, maar die voor de grote wijnen, de Gran Reserva’s, tenminste zes jaar! Er wordt geklaard met eiwit, ongefilterd gebotteld, gekurkt, met was verzegeld en opgeslagen in de spectaculaire ondergrondse kelders, waar de beste natuurlijke vliegenvanger ter wereld in stilte zijn werk kan doen: het spinnenweb.

Deze zorgt ervoor dat de kurken niet kunnen worden aangetast door insecten.Na zes of zeven jaar is het zover: de flessen worden één voor één uit hun schuilplaats gehaald en schoongemaakt, de zegellak wordt geïnspecteerd op breuken, er wordt een etiket met jaartal en nummer op de fles gelijmd en het geheel glijdt in een koperen haakwerkje, waar geen mens meer in kan zonder de zaak kapot te knippen, want het gebeurde vroeger nog wel eens, dat de inhoud door een handige handelaar in z’n geheel werd vervangen door een goedkoper goedje. Wég reputatie. Als laatste wordt om iedere fles nog een mooi bedrukt papiertje gewikkeld waarna hij op reis mag.

Helemaal in de hippe traditie zoals Rioja die zich heeft aangemeten en waarbij moderne architectenzoals Frank Gehry en Santiago Calatrava werden aangetrokken om extravagante bodega’s teontwerpen en te bouwen, is het frivole gebouw van Tondonia met een futuristische aanbouwde eenentwintigste eeuw binnengeloodst.

De karakteristieke rode uitkijktoren is niet langer degedoodverfde blikvanger van het bedrijf, maar meer de door de beroemde Iraakse architect ZahaHadid stalen fraai gevormde architectuur, die aan de bestaande bebouwing werd vastgeketenden waardoor het oude verleden en het moderne heden naadloos in elkaar overgaan. Beter kunje het niet maken. En zeker niet mooier.

Deze futuristische binnen-buiten wijnwinkel, die hettroetelnaampje La Frasca draagt, heeft achterin als decor de mondaine Jugendstil beursstand vanzo’n honderd jaar geleden en is de ideale plek om één van de meest fantastische Rioja wijnen teproeven en een begin te maken met de afdaling naar de kelders, waar zich een nieuw, maar danondergronds spektakel voordoet.


LOGIN / Register Articles Terms & Conditions Other

Forgot Password
Manage Courses & Tours
JOIN

Login Guest Writer
Publish Travel Story
Publish Travel Video

Privacy
Disclaimer
FAQ

Sponsors
Realised by Webwizard